Writing about something new every day. Usually written in Polish, switched to English for April.
22,703 words

Directed by David Lynch


I came across this recently:

And it reminded me of a technique I use from time to time to distance myself from everything going on.

Basically, you do a thought expermient where you are the lead character of a movie. Everything around you is scripted. Ask yourself; what do you do? How do you behave? What do you think?

Sometimes, it's necessary to imagine that we're in a different world, where current events and struggles don't apply. Some, of course, go too deep into a made-up world and never truly come out of it - that's very unhealthy.

But when you just use it as a simple thought expermient, a quick getaway for you to gain perspective about life, then it is really helpful and effective.

Even when the movie is directed my David Lynch.

In Our Nature


There aren't many things in the world as peaceful and harmonious as nature. Trees, lakes, flowers, and everything else is incredibly beautiful and calming. Study after study confirms the immensely positive psychological effect of nature.

Everyone benefits from exposure to nature, no exceptions. Even those of us with allergies (Hi!). Nature gives one the feeling of peace, wholeness, stillness, and harmony.

Yet we, as the entire human race, have not embraced nature. We used it, exploited it, destroyed it without daring to stop and think about it. We built cities, roads, homes, just for convenience and 'higher living standards', whatever that actually means.

I think that some of us can see this. We live in cities, but travel out into the mountains whenever possible. It's like we aren't enjoying what we've worked so hard to achieve.

Maybe you're one of us. Maybe you take every opportunity to go hitchhiking. Maybe you prefer horseback riding over traffic. I'll tell you one thing then; you are perfectly right.

The city with all of the hustle and bustle is energizing. It's sexy, so to say. It makes you feel pumped, elevated, extraordinary. Yet I've never personally met a person that lives and peace with the universe and lives inside of a city. Maybe I'll find one someday?

It is in our nature to be around nature. It's a fundamental part of living gracefully. You just can't deny that.

What I'd like someone reading this to consider, is whether or not they feel at peace right now. Free of anxiety, and free of selfishness. If you don't feel like that, my prescription for you is a trip to the woods, where no one goes.

Thank me later.



This morning I was re-watching the amazing documentary Inside Bill's Brain about Bill Gates. It's a three-part story about Gates's life, his quite interesting way of thinking and his philatropic efforts.

I really like the series. Mostly because I like Gates himself, even considering all the "evilness" of Microsoft in the 90s and 00s. It's an interesting story about a very interesting man.

So, somewhere in the series, the director and interviewer asks Gates about all the children suffering from various diseases all around the world. And Gates replies with something along the lines of:

You can be sad for one child's suffering. But there are millions suffering. You can't be a million times more sad. To eradicate a disease, you need action, not emotion. I call that optimization.

Of course, I heavily paraphrased that particular line, but I hope that the message still gets through.

Gates's approach might seem a little bit inhumane - how can he not feel sad for those kids? They're suffering a lot, some of them are even dying.

I think it's the right approach. The only viable one. When dealing with tough issues, especially ones concerning loss of lie, it's easy to dive deep into them emotionally. But that way we won't help anyone; neither the suffering ones, nor ourselves.

Right now we're dealing with a huge crisis, and it's easy to get stressed & emotionally engaged in all the horrible things going on right now. But if you want to truly help, get your s together, optimize and go work dilligently.

Be as weird and brilliant at the same time as Bill Gates.

That's my thought for today.

The Difficulty of Resting


Continuing on the topic of slowing down, resting, and relfection, let's talk about why the hell can't we take some rest?

I blame technology for that inability to slow down. Constant notifications, pop-ups, alerts, and all the rest. Our computers, which have become a key part of our work, are terribly distracting and demanding tools.

Slack, MS Teams, and all instant messaging requires one's attention 90% of the time. You need to be online to know what's going on. It's really hard to catch up on everything that's been written in the chat just once or twice per day. There's no escape from the information extravaganza.

As author Nir Eyal writes in his book, Indistractable, our attention has become something of an asset for software companies. More attention means more dollars.

So why can't we just disconnect and rest? Why is it so hard to stop working? Even after a whole day of meetings, write-ups and everything else?

Because software is designed to be irresistible. It's a rabbit hole you voluntarily enter every single day, only to realize soon after how hard it is to get out.

Shutting Down


Yes, everything is shutting down. Schools, universities, offices, some shops, public transit & more. It's the right thing to do in a time like this, our only solution to a big problem.

For a lot of people that is a bad thing to happen. It sets off panic.

But for me, shutting down is exactly what we need. Of course, I'm not happy that there's a pandemic out there and that people are dying. Oh, and some are losing their jobs. That all sucks.

For the past 20 years the world was on gear six. We were going fast into the future, often recklessly destroying something pristine, like nature or mental health. Stocks were going up and up, global GDP too. There was always more of anything.

This strategy would never work in the long term. Eventually, something would break and we wouldn't be able to continue growing. It'd probably be the planet, in my opinion.

Now, we have to slow down. Unless we want to loose millions, that is.

Let's all enjoy the moment, ok? Enjoy the stillness, the peace.

Find & Replace


In many different computer programs there is a feature called Find & Replace. It does exactly what the name implies: it'll find a bit of text you're looking for, and then replace it with something else. It'll do it no matter how many times the text appears. It's perfect for replacing someone's name in an article you're writing or changing a number that appears frequently in your spreadsheet.

What a genius feature, right? Simple but incredibly effective.

I've been wondering these past few days about all the mistakes I've made. I'm not blaming myself for them - it's absolutely human to make mistakes. I just always make sure to apologize to those hurt by a mistake I've made, that's all.

Yet, I'm not proud of all of them. I'd consider some as shameful, completely preventable and pretictable. I just didn't see them. Or didn't want to see them? That might be the case...

What if I could find all of them? Learn about them, understand how they happened and why I didn't see them coming?

Damn, that's an enticing thought.

And then being able to replace them? With successes? That'd be, how should I put it... Dope.

But something tells me that such a "feature" would make things worse. Time and again, I'm realizng that mistakes are important. Even when not apologized for, they still mater in the grand scheme of life.

They make you. Without them, you'd be no one.

The lesson for myself here is this; don't even dare to dream about "correcting" the past. There's no going back, and you can't change it.

That's what I call the beauty of life.



Tough times have prevailed. A novel virus is relentlessly and blazingly fast spreading among humans.

It's a time of adaptation. Only by dropping our globalist, going-out lifestyle can the pandemic end.

Because we all want to go back to normal as fast as possible, right?

What if this new lifestyle would have to be implemented for 10 years, not 2 months?

For me, it's a time of reinvention. I'm spending my days in the same environment, without much change. There's time for reading, writing, thinking and relaxing. All those things I was missing in the past.

Now is the best chance to rethink one's habits, processes, and actions. You've got all the time in the world to work on yourself. Use it wisely.

Trochę lenistwa nie zaszkodzi


Dzisiaj krótko, ponieważ się lenię.

No właśnie.

Ogłoszenie publiczne dla wszystkich ludzi, którzy mają tendecję do robienia dużo w życiu (jakkolwiek to rozumiem):

Każdemu z nas należy się trochę lenistwa. Nie tylko przerwy, ale prawdziwego lenistwa.

Idźcie się lenić!

Hard reset


Raz na jakiś czas w naszym życiu pojawia się okazja na zrobienie twardego resetu.

Pewnej zmiany, oczyszczenia, przełamania.

Czasami taką okazję łatwo zauważyć, czasami trudno.

Jednak zawsze, nie ważne jak trudna lub łatwa, będzie to decyzja z której będziemy się cieszyć.

Ponieważ zrzucimy z siebie pewien ciężar, przejedzenie obecnym światem. Nawet, jeśli konsekwencje danej decyzji będą negatywne.

Dlatego warto być wyczulonym na takie momenty. Momenty, w których możemy zrobić hard reset i zmienić swoje życie.

Syntetyczny dynamizm


Obecna sytuacja jest wyjątkowa. Wyjątkowa na wiele sposobów, to jasne. Nie wiemy, co się stanie za tydzień, dwa, miesiąc. Nikt, nawet najmądrzejsi naukowcy nie są przekonani co do tego, jak będą wyglądały najbliższe miesiące.

Życie zastygło. Jedynym efektywnym sposobem zwalczania wirusa w tej chwili jest ograniczenie kontaktów fizycznych z innymi do zera. Straciliśmy ten dynamizm, pęd codziennego życia.

Z jednej strony to dobrze. Każdy z nas może zwolnić, mieć czas na skupienie się na sobie i najbliższych.

Z drugiej strony wiele osób popadnie w stan stagnacji, wręcz zapaści. Dla niektórych ten dynamizm i pełnia normalnego życia jest czymś niezbędnym.

Jak to zastąpić?

Może się nie da? Może trzeba wziąć oddech i oderwać od uzależnienia?

Tylko próbując


Tylko próbując się dowiem.

Dowiem się czy coś jest dobre.

Dowiem się dlaczego coś jest dobre.

Dowiem się jak to ulepszyć.

Dowiem się kiedy przestać.

Nie próbując nic się nie dowiem. Nic nie zrobię.

Tak jakbym w ogóle nie istniał.

Na wszystkich frontach


Czasami mam wrażenie, że próbuję wygrać na wszystkich frontach.

Za każdym razem przegrywam, ponieważ:

  1. Walczę. W ogóle nie powinienem walczyć.
  2. Na wszystkich frontach, czyli moja uwaga jest rozproszona.
  3. Ale nawet gdyby walka była ok, to dalej nie do końca wiem, gdzie dany front się kończy, a gdzie się zaczyna
  4. Nie zawsze wiem, czym ma być wygrana

Ani wygrywać, ani walczyć. Tym bardziej na wielu frontach. Po prostu być.

Zarządzenie pomysłami


Wiedzy na świecie jest bardzo dużo. Z każdym nowym pokoleniem mamy jej kilka razy więcej niż było. Niemożliwym jest bycie na bierząco ze wszystkim, co jest tworzone. Po prostu trzeba zaakceptować fakt, że tyklo malutki odsetek wiedzy do nas dotrze.

Z drugiej strony jest podejście ignoranckie, "skoro tak tego dużo jest, że nigdy tego nie ogarnę, to po co w ogóle ogarniać?".

Jak we wszystkim, jest jakiś złoty środek. Bycie zainteresowanym, zaciekawionym różnymi wartościowymi rzeczmi. Czytanie książek, blogów, newsletterów, słuchanie podcastów, muzyki, wykładów. To wszystko ma ogromną wartość i jest jedną z lepszych rzeczy, jakimi możemy się zajmować w wolnym czasie. Gdy tego wszystkiego pochłaniamy dużo (więcej niż rok temu), wiele kluczowych pomysłów, idei może nam uciekać.

Tutaj przychodzi koncept zarządzania pomysłami. Tak, wiem, można pomyśleć "naprawdę, nawet tym zarządzać??". Uwierzcie mi, to dla naszego dobra.

Tak jak naukowiec prowadzący badania, tak samo my powinniśmy zapisywać. Zapisywać zewnętrzne pomysły - treści warte zanalizowania oraz wewnętrzne pomysły - rzeczy, które nam przychodzą do głowy.

Na początku może to się wydawać bezsensowne, trochę trudne. Ale po kilku miesiącach zaczniemy widzieć efekty. Powiem szczerze, posiadanie takiej "chmury pomysłów" jest jak supermoc. W każdej chwili możesz wrócić do pomysłu sprzed roku, nawet pięciu lat. Szukasz inspiracji? Chcesz komuś pomóc? Masz jakieś trudny orzech do zgryzienia? Bam, zaglądasz do swojej osobistej Wikipedii.



Bywa tak, że coś powoduje, że wpadamy w taki paraliż. Stan niepewności, nieumiejętności odpowiedzi, może nawet strachu. Czasami powód jest jeden; jasny i konkretny. Czasami tych powodów jest wiele, trudno rozróżnić jeden od drugiego.

Jedynym skutecznym sposobem na wyjście z paraliżu jest oddech. Oddech w sensie odpuszczenia, stworzenia dla siebie przestrzeni. Taki mentalny paraliż powstaje zazwyczaj poprzez nadmiar. Nadmiar emocji, kontaktów, wydarzeń. Dlatego, aby odszedł, konieczne jest zminimalizowanie tego, co go powoduje. Czyli wzięcie oddechu.

Wdech, wydech. Wdech, wydech. Wdech, wydech.



Jesteśmy uznawani często za istoty stadne, grupowe. Potrzebujemy tego poczucia przynależności do grupy, to jest jasne.

Co zrobimy, jeśli nie będziemy mogli żyć w stadach? Jak się będziemy zachowywać w takiej wyjątkowej sytuacji?

Pojedyncza sarna jest bardzo łatwym celem dla drapieżnika. Sarny sa zwierzetąmi stadnymi, i dlatego "zaprojektowane" są do takiego życia. Część stada stoi na czatach, część szuka pokarmu, cześć zjada ten już znaleziony. Wszystko odbywa się w takiej pięknej harmonii.

Niemożliwym jest zachowanie pięknej harmonii samemu. Da się osiągnąć równowagę w sobie i otoczeniu nieożywionym, ale pełnia może tylko istnieć w układzie z innymi ludźmi.

Tak, jest nam teraz trudno. Tak, będzie nam trudno. Ale czy to nie jest tak, że jesteśmy na to przygotowani? Na trudności?